İbn Ömer anlatıyor: Rasülullah (s.a.v.) omuzumdan tutu ve şöyle buyurdu:

“Sen dünyada bir garip veya bir yolcu gibi ol.Kendini kabir ehlinden say.Akşama erdin mi,sabahı bekleme,sabaha erdin mi akşamı bekleme.Sağlıklı olduğun sırada hastalık halin için hazırlık yap.Hayata iken de ölüm için hazırlık yap.”(Bühari)

Hadisde Rasülullah (s.a.v.) kendisini gerçek kulluğa veren kimseyi, önce evi, meskeni olmaya gurbetçiye, sonra da yolcuya benzetiyor.Yolcu bir yerde durduğunda lazım olacak eksiklikleri tamamlamak üzere konaklar.

Ayrıca garip, yabancı yerde tanıdığı ve güvenebileceği kimselerin azlığı sebebiyle emniyetsizlik duyar ve belli bir korku içerisindedir.Yolcu da öyledir.Fazla olarak yolcu, taşıyabileceği zaruri eşyayı beline yükler.Zaruri olmayan, lüks ve güç getiremeyeceği yükü almaz.

“Kul, dünyada, efendisi tarafından bir ihtiyacı görmek üzere yabancı bir yere gönderilmiş kimse gibidir.Ona düşen, kendisine verilen hizmeti bir an once görüp dönmektir, kendisine verilen hizmet dışında bir şeye bağlanıp kalmaz.Öyle ise mümin asıl vatanı olan ahiretini düşünmelidir.”

Bir Sonraki Konuda Görüşmek Üzere.(01.02.2008)