Helâlin Tadı Başkadır

Talebelerinden biri, Mevlânâ'ya bir sepet incir getirmişti. Mevlânâ inciri aldı ve, "Hayli güzel incir, fakat kemiği var" buyurdu ve yere bıraktı.

Talebe; "incirin nasıl kemiği olur efendim?" diye hayret etti ve yavaşça incirleri alıp gitti.

Bir zaman sonra tekrar bir sepet incirle dönüp geldi ve sepeti Mevlânâ'nın önüne koydu. Mevlânâ bir tane alıp yedi ve, "Bu incirin kemiği hiç yoktur" dedi ve incirleri orada bulunanlara dağıtmasını emretti.

Herkes   bu   duruma şaşakaldı.

Talebe sorulara şöyle cevap verdi: "Bir dostum vardı. Onun bahçesine uğradım. Bahçıvanı bağda bula­madım. İzni olmadan bir sepet toplayıp Mevlânâ'ya getirdim. Fakat niyetim bahçıvanı gördüğümde top­ladığım incirlerin bedelini ödemek­ti. Mevlânâ, bunu anladı ve yemedi. İşte incirin kemiği buydu.

"Bu defa ise, doğruca o dostun bağına vardım. Ondan incir satın alıp bedelini ödedim. İşte Mevlânâ bu son getirdiğim inciri kabul edip iltifatlarda bulundu."