Beden İle Ruh

Beden ile ruh aralarında konu­şuyorlardı. Beden güzelliğine ve par­laklığına mağrur olarak ruha dedi ki:

"Ben senden daha değerliyim; bak herkes bana ilgi gösteriyor ve beni seviyor."

Ruh ise, kendi letafetini gizlemiş olduğu halde o bedene dedi ki:

"Hey süprüntülük! Sen kim oluyorsun? Ben senden çıkayım da o zaman görürsün. Seni sevenler sana mezar kazarlar. İki gün bile seni sak­lamaz, böcek ve karıncalara gıda olman için seni toprağa gömerler."

Beden ölümlü, ruh ölümsüzdür. Ruh bedene muhtaç değildir, onsuz da varlığını devam ettirebilir.
Ama beden ruhsuz yaşayamaz ve bir işe yaramaz.

Bedenimiz ruhumuzun elbisesi yahut evi gibidir. Gözler, bu evin pencereleridir ki ruh bu âlemi o pencerelerden seyreder.

Önemli olan elbise midir, elbi­seyi giyen mi? Ev midir, evde oturan mı?

(Mevlânâ)